Ang social photography ay isa sa mga genre na pumipilit sa iyong ilagay ang iyong kamera sa gitna ng kalye, sa mga tahanan ng mga tao, sa kanilang mga lugar ng trabaho, at sa mga pinakaordinaryo o mahihirap na sandali ng buhay. Hindi lamang ito tungkol sa pagkuha ng mga larawan kapag may humihip ng mga kandila o kapag ang nobya ay pumasok sa simbahan, kundi tungkol sa paggamit ng mga imahe bilang isang unibersal na wika na may kakayahang magpaantig sa mga tao, tumuligsa sa mga kawalang-katarungan, at magdokumento kung paano tayo namumuhay at kung sino tayo bilang isang lipunan.
Kapag pinag-uusapan ng mga tao ang social photography, marami ang agad na naiisip ang photographer na gumagala sa isang kasal o isang salu-salo, ngunit ang konsepto ay mas malawak at mas malalim . Kabilang dito ang lahat mula sa malalaking proyektong dokumentaryo tungkol sa kahirapan, migrasyon, o digmaan, hanggang sa mga serye ng larawan na kinukuha mo sa iyong kapitbahayan upang ilarawan ang buhay ng mga tao sa iyong paligid. Ang karaniwang pinag-uusapan ay palaging pareho: ang pagkukuwento ng mga totoong kwento na may epekto sa pamamagitan ng mga tapat na larawan.
Ano ang social photography at paano ito naiiba sa ibang genre?
Mauunawaan natin ang social photography bilang isang genre ng dokumentaryo na nakatuon sa realidad ng tao . Ang pangunahing layunin nito ay hindi ang kagandahan para lamang sa kapakanan ng kagandahan, kundi ang pagtatala ng mga kaganapan, sitwasyon, at konteksto na may kaugnayan sa buhay ng mga tao, sa kolektibong alaala, o sa pampublikong debate. Ang bawat litrato ay gumaganap bilang isang maliit na piraso ng realidad na nag-aanyaya ng pagninilay-nilay.
Hindi tulad ng purong artistikong o komersyal na potograpiya, ang social photography ay may malinaw na elemento ng pangako : madalas itong nakakakuha ng pansin sa mga kawalang-katarungan, hindi pagkakapantay-pantay, mga hindi pagkakaunawaan sa paggawa, mga mapanganib na kondisyon ng pamumuhay, mga problema sa kapaligiran, o mga paglabag sa karapatang pantao. Hindi ito palaging tahasang pagtuligsa, ngunit halos palaging may pagnanais para sa panlipunang kritisismo sa potograpiya nito at upang itampok kung ano ang karaniwang nakatago.
Hindi tulad ng tradisyonal na photojournalism, na karaniwang nakatuon sa mga agarang kaganapan at balita sa araw na iyon, ang social photography ay karaniwang gumagana sa mga pangmatagalang proyekto . Sinusubaybayan ng photographer ang isang paksa sa loob ng mga linggo, buwan, o kahit taon, na bumubuo ng isang serye ng mga imahe na nagpapaliwanag sa ebolusyon ng isang sitwasyon, ang pang-araw-araw na buhay ng isang komunidad, o ang malalalim na bunga ng isang partikular na panlipunang penomeno.
Mahalaga ring iiba ito sa potograpiya ng mga kaganapan o salu-salo. Bagama't madalas silang pinagsama-sama, ang gawain ng isang social photographer na nagdodokumento, halimbawa, ng mga kondisyon sa pagtatrabaho sa isang pabrika, ay ibang-iba sa gawain ng isang taong kumukuha ng litrato ng mga kasalan, komunyon, o kaarawan . Sa huling nabanggit na kaso, ang layunin ay mapanatili ang isang kaaya-ayang alaala para sa mga kalahok, habang sa social photography, ang pokus ay nasa nakapagbibigay-kaalaman at kritikal na halaga ng imahe.
Sa madaling salita, mahalaga ang estetika sa social photography, ngunit palaging para sa isang malinaw na layunin: ang magpakita ng realidad at maghatid ng mensahe . Maaari kang maglaro gamit ang itim at puti , gamit ang ilang mga pamamaraan sa pag-frame, o gamit ang kulay, ngunit kung ang larawan ay walang sinasabing mahalaga tungkol sa mga taong inilalarawan, ito ay magkukulang.
Mga pangunahing katangian ng modernong social photography
Isa sa mga pinakamahalagang katangian ng genre na ito ay ang layunin nitong magkaroon ng pampublikong epekto . Maraming mga larawan sa social photography ang nililikha para sa sirkulasyon sa mga libro, eksibisyon, at mga outlet ng media , mga kampanya ng NGO, o maging sa mga social network, na may layuning magpasimula ng usapan o magtulak ng pagbabago . Hindi nagkataon na ang mga pangunahing reporma sa paggawa o panlipunan ay sinabayan ng mga proyektong potograpiya na nagpapakita ng mga bagay na mas gustong hindi makita ng karamihan.
Ang pinakamalakas na mga litratong panlipunan ay kadalasang nakatuon sa mga partikular na grupo ng populasyon na dumaranas ng ilang uri ng diskriminasyon, pagsasamantala o kahinaan: mga batang manggagawa, mga walang tirahan, mga migrante, mga inuusig na minorya, mga biktima ng mga natural na sakuna, mga liblib na komunidad sa kanayunan... Hangad ng litratista na ilagay ng manonood ang kanilang mga sarili, kahit ilang segundo lamang, sa lugar ng mga bida at makiramay sa kanilang sitwasyon.
Ang isa pang pangunahing katangian ay ang etika ng representasyon . Ang social photography ay hindi tungkol sa pagpapakita ng paghihirap ng iba para makakuha ng mga like, kundi tungkol sa paglapit sa mga kuwento nang may paggalang, pag-iwas sa walang kabuluhang sensasyonalismo, at pangangalaga sa dignidad ng mga taong inilalarawan. Kabilang dito ang pagtatanong ng mga hindi komportableng tanong: ano ang ipapakita, ano ang hindi ipapakita, paano hihingi ng pahintulot, at paano ipaliwanag ang nilalayong paggamit ng mga imahe.
Kasabay nito, ang social photography ay kadalasang nakabatay sa mga naunang pananaliksik . Bago kumuha ng litrato, ang photographer ay nagbabasa, nag-iinterbyu, nagsasaliksik, at nauunawaan ang kontekstong pangkasaysayan, pampulitika, at pangkultura. Sa ganitong paraan, ang bawat frame ay hindi na isang simpleng snapshot at nagiging isang piraso ng isang mas malawak na naratibo, na sinusuportahan ng datos at malalim na pag-unawa sa paksa.
Panghuli, mayroong hindi maiiwasang elemento ng subjektibidad . Kahit na ang layunin ay ilarawan ang mga totoong pangyayari, ang litratista ang nagpapasya ng kanilang pananaw, kung sino ang isasama sa frame, kung aling mga sandali ang pipiliin, at kung ano ang itatapon. Ang personal na pananaw na ito ang siyang nagbabago sa isang serye ng mga litrato tungo sa isang magkakaugnay na akda na may sariling tinig, sa halip na basta na lamang mag-ipon ng mga dokumento nang walang anumang nakikilalang pamantayan.
Isang maikling kasaysayan ng social photography at ang mga pangunahing milestone nito
Nagsimula ang social photography halos sa kasaysayan mismo ng medium. Noong ika-19 na siglo, habang nagiging mas magaan at mas madaling pamahalaan ang mga kamera, nilisan ng mga photographer ang studio upang lumabas sa mga lansangan at lugar ng trabaho . Ang transisyong ito ay nagbigay-daan sa kanila na magrekord ng mga pabrika, mga kapitbahayan ng uring manggagawa, mga monumentong gawa, at mga armadong tunggalian nang may walang kapantay na antas ng detalye.
Kabilang sa mga nagpasimula ng pamamaraang ito ay ang Briton na litratista na si Philip Delamotte , na gumamit ng pamamaraang calotype upang idokumento ang mga mahahalagang kaganapan tulad ng pagbuwag sa Crystal Palace. Ang kanyang mga imahe ay hindi lamang isang talaang arkitektura, kundi isang patunay din kung paano binabago ng industriyalisasyon ang buhay sa mga lungsod.
Isa pang mahalagang pangalan mula sa mga unang taong iyon ay si Francis Frith , na kilala sa kanyang mga litrato sa paglalakbay na kinomisyon ng mga kumpanyang tulad ng London Stereoscope and Photographic Co. Ang kanyang trabaho sa malalayong lugar, mga sikat na tao, at mga makasaysayang kaganapan ay tumugon sa napakalaking kuryosidad ng publiko na makita, nang may katumpakan na dating imposible, ang mga katotohanan na hindi nila kailanman makikita nang personal.
Sa ikalawang kalahati ng ika-19 na siglo at simula ng ika-20 siglo, ang social photography ay naging magkaugnay sa war photography at social documentary . Si Roger Fenton ay isa sa mga unang nagdokumento ng isang armadong tunggalian, ang Digmaang Crimean, bagama't may medyo maingat na pananaw sa karahasan. Di-nagtagal pagkatapos, idinokumento ni Mathew Brady at ng kanyang studio ang Digmaang Sibil ng Amerika nang hindi itinatago ang malupit na mga bunga ng tunggalian, na nagmamarka ng isang mahalagang punto sa kung paano nakikita ng publiko ang digmaan.
Kasunod ng mga tunggaliang iyon, ginalugad ng mga litratista tulad nina Tim O'Sullivan at William Jackson ang mga hindi gaanong kilalang teritoryo ng Kanlurang Amerika: mga bulubundukin, daanan, at mga liblib na rehiyon. Ang kanilang mga larawan, bukod sa pagiging maganda, ay nagsilbi rin ng malinaw na layuning panlipunan at pampulitika: upang ipakita ang mga tanawing ito sa mga responsable sa paglawak ng bansa at sa mga mamamayang sabik na tumuklas ng mga bagong abot-tanaw.
Samantala, itinuon naman ng ibang mga litratista ang kanilang pansin sa buhay ng mga pinaka-nahihirapan. Nagpagawa ang doktor na si Thomas John Barnardo ng mga larawan ng mga batang mahihirap na naninirahan sa mga tahanang itinatag niya, kasama ang mga paliwanag sa likod. Ang maliliit na litratong ito ay nagsilbing kasangkapan para sa pagpapalaganap ng kamalayan at pondo , na direktang nag-uugnay sa imahe sa aksyong panlipunan.
Pagsapit ng huling bahagi ng ika-19 at unang bahagi ng ika-20 siglo, ang mga pigurang tulad nina John Thomson sa London, Jacob Riis sa New York, at kalaunan ay sina Dorothea Lange at Lewis Hine sa Estados Unidos ay nakapag-consolidate na ng social photography gaya ng pagkakaintindi natin dito ngayon. Inilarawan ni Thomson ang buhay sa mga lansangan ng London, na nakatuon sa mga uring manggagawa at direktang hinahamon ang mga elite na walang kamalayan sa nangyayari ilang metro lamang ang layo mula sa kanilang mga tahanan.
Ginamit ni Riis ang kanyang kamera upang kondenahin ang hindi makataong kalagayan ng mga mahihirap na kapitbahayan ng New York, habang si Hine naman ay sumikat dahil sa kanyang mga litrato ng mga batang manggagawa at mga manggagawang nasa lubhang mapanganib na mga sitwasyon, tulad ng iconic na imahe ng mga manggagawa sa isang bakal na biga na daan-daang talampakan ang taas sa hangin sa New York. Ang kanilang serye ay nakaimpluwensya sa mga repormang legal at ipinakita kung gaano kalawak ang potograpiya ay maaaring maging isang sandata para sa pagbabagong panlipunan.
Mga pangunahing kategorya sa loob ng social photography
Dahil ang social photography ay sumasaklaw sa maraming iba't ibang pamamaraan, kadalasang nakakatulong na pangkatin ito sa mga subgenre o kategorya batay sa tagpuan, uri ng paksa, o pangunahing layunin ng akda. Ang mga dibisyong ito ay hindi mahigpit at kadalasang nagsasapawan, ngunit nakakatulong ang mga ito upang mas maunawaan ang mga posibilidad ng genre.
Isa sa mga pinakaklasikong sangay ay ang potograpiya sa lugar ng trabaho . Mula pa noong mga unang araw ng dokumentaryong potograpiya, maraming potograpiya ang naaakit sa mga pabrika, pagawaan, kanayunan, o mga opisina, na nag-aalala tungkol sa kung paano nauugnay ang mga tao sa kanilang trabaho. Sinusuri ng mga ganitong uri ng proyekto ang mga kondisyon sa pagtatrabaho, kaligtasan, pisikal na pagsisikap, at ang emosyonal na epekto ng pang-araw-araw na buhay sa isang partikular na propesyon.
Isa pang kilalang sangay ay ang potograpiya sa mga kaganapang panlipunan . Kabilang dito ang mga kasalan, quinceañera, kaarawan, mga seremonya ng paggawad ng parangal, mga pagdiriwang, at halos anumang pagdiriwang ng grupo. Bagama't kadalasang itinuturing na isang malayang komersyal na genre, ang mga pamamaraan ng pagtatrabaho—pag-aantisipa sa mga mahahalagang sandali, pananatiling hindi nakakaabala, at pagkukuwento sa pamamagitan ng isang pagkakasunud-sunod ng mga imahe—ay maraming pagkakatulad sa mas dokumentaryong istilo ng potograpiyang panlipunan.
Ang lifestyle photography ay lalong nagiging mahalaga . Ang pamamaraang ito ay naglalayong ilarawan ang mga eksena ng pang-araw-araw na buhay nang may maingat na pagkakagawa ng estetika habang pinapanatili ang natural na pakiramdam: mga pamilya sa bahay, mga mag-asawa sa kanilang kapitbahayan, mga grupo ng magkakaibigan sa kanilang karaniwang kapaligiran. Ang layunin ay ipakita ang mga totoong sandali na may elemento ng pagsasalaysay , na iniiwasan, hangga't maaari, ang mga mahigpit na postura at labis na binuong mga tagpuan.
Sa mas teknikal at espesyalisadong dulo ng ispektrum ay nakasalalay ang police o forensic photography . Sa kasong ito, ang pangunahing layunin ay hindi ang artistikong pagpapahayag kundi ang katumpakan: ang tapat na pagtatala ng pinangyarihan ng krimen o aksidente upang masuri ito ng mga hukom, abogado, at eksperto. Gayunpaman, bahagi ito ng social photography dahil idinodokumento nito ang mga pangyayaring direktang nakakaapekto sa istrukturang panlipunan at sa pangangasiwa ng hustisya.
Bukod sa mga kategoryang ito, marami pang ibang paraan ang maaari nating banggitin: mga proyekto tungkol sa mga kilusang panlipunan at demonstrasyon , dokumentasyon ng mga migrasyon, mga ulat tungkol sa buhay sa kanayunan, gawaing nakatuon sa mga sekswal o etnikong minorya, mga kompetisyon at paligsahan , potograpiya sa kalye na may pokus sa lipunan, atbp. Ang mahalaga ay hindi gaanong umaangkop sa isang partikular na label kundi pagkakaroon ng malinaw na ideya kung anong realidad ang gusto mong liwanagin gamit ang iyong kamera.
Mga mahahalagang tip para sa paggawa ng mga larawang may epekto sa social media
Kung gusto mong simulan ang pagtatrabaho sa social photography nang may kaseryosohan, mainam na tandaan ang isang serye ng mga praktikal na prinsipyo na makakatulong sa iyong makamit ang mas tapat, makapangyarihan, at magalang na mga imahe. Hindi ito mga mahiwagang pormula, kundi mga napatunayang alituntunin na ginagamit ng maraming documentary photographer sa kanilang pang-araw-araw na trabaho.
Ang unang payo ay ang pagsama ng mga tao sa kanilang kapaligiran o tanawin . Huwag limitahan ang iyong sarili sa isang malapitang pagtingin sa kanilang mga mukha: palawakin ang frame upang maisama ang mga elementong kontekstwal na nagpapaliwanag kung nasaan sila, kung ano ang kanilang ginagawa, at kung sino ang kanilang nakakasalamuha. Maaari kang gumamit ng mabagal na bilis ng shutter upang magpahiwatig ng paggalaw, halimbawa, sa pamamagitan ng pag-iwan sa mga paksa na bahagyang wala sa pokus habang nananatiling malinaw ang background, sa gayon ay nagbibigay ng pakiramdam ng patuloy na aktibidad sa isang lungsod o lugar ng trabaho.
Bago ka magsimulang kumuha ng litrato, maglaan ng ilang oras para tukuyin ang iyong layunin . Tanungin ang iyong sarili kung ano ang gusto mong iparating, anong mensahe ang gusto mong iparating ng isang tao mula sa iyong kumpletong serye ng mga larawan, at kung paano mo lalapitan ang paksa. Ang kalinawang ito nang maaga ay makakatulong sa iyo na magdesisyon kung aling mga sandali ang tunay na mahalaga at magpapaalala rin sa iyo ng kahalagahan ng hindi labis na pagmamanipula sa realidad sa post-production: kung ang iyong intensyon ay idokumento, mas mabuti kung mas tapat ang imahe sa kung ano talaga ang nangyari.
Sa social photography, ang pag-aaral na gawing invisible ang iyong sarili ay mahalaga . Hindi ito tungkol sa pagtatago na parang isang espiya, kundi tungkol sa sapat na pakikisalamuha upang ang mga tao ay kumilos nang natural. Ang presensya ng kamera ay maaaring magpabago sa kilos at makaimpluwensya sa nangyayari; samakatuwid, pinakamahusay na kumilos nang mahinahon, iwasan ang mga biglaang paggalaw, at, hangga't maaari, makihalubilo sa kapaligiran.
Isa pang mahalagang kasanayan ay ang pagtitiis . Ang mga kawili-wiling eksena ay hindi agad lumilitaw, at ang mga pinakatunay na ekspresyon ay kadalasang lumilitaw kapag nakalimutan na ng mga tao na naroon ka. Maglaan ng oras upang magmasid, hintayin ang interaksyon na sa tingin mo ay nangyayari, at huwag magmadaling lumipat bawat dalawang minuto. Marami sa mga pinakamahusay na larawan sa social media ay resulta ng paninindigan habang ang lahat ay tila "normal."
Huwag maliitin ang kapangyarihan ng pakikipag-usap sa mga taong gusto mong kunan ng litrato. Ang pagpapaliwanag ng iyong proyekto, pakikinig sa kanilang mga kwento, at paghingi ng pahintulot kung naaangkop ay hindi lamang usapin ng etika; maaari rin itong magbukas ng mga pinto sa mga sitwasyong hindi mo kailanman makikita. Mula sa diyalogong iyon, kung ito ay angkop at handa sila, maaari kang magmungkahi ng mas nakapokus na mga larawan na nagbibigay-diin sa mga aspeto ng kanilang personalidad o mahahalagang detalye ng kanilang kapaligiran.
Kung ikaw ay natigil at hindi alam kung saan magsisimula, mainam na pumili ng isang partikular na tema : isang partikular na propesyon, buhay sa palengke, ang mga gumagamit ng community center, ang mga kapitbahay sa iisang kalye… Ang paggamit ng isang makitid na tema ay ginagawang mas madali para sa iyong mga larawan na maging magkakaugnay at pinipilit kang tumingin nang mas malalim, sa halip na tumalon mula sa isang paksa patungo sa isa pa nang hindi sinusuri nang malalim ang alinman sa mga ito.
Tandaan na ang kaluluwa ng social photography ay kadalasang matatagpuan sa pang-araw-araw na buhay . Hindi mo kailangang maglakbay sa kabilang panig ng mundo para makahanap ng mga kawili-wiling kwento: obserbahan lamang ang nangyayari sa iyong paligid. Mga gawain ng pamilya sa bahay, mga pag-uusap sa isang bar sa kapitbahayan, relasyon ng mga bata sa parke… Lahat ng ito, kung kinukunan ng litrato nang may sensitibidad at pare-pareho, ay maaaring maging isang napakatibay na proyektong panlipunan.
Mga inirerekomendang kagamitan at pamamaraan para sa social photography
Sa social photography, ang mainam na kagamitan ay iyong nagbibigay-daan sa iyong mabilis na tumugon nang hindi nakakakuha ng masyadong atensyon . Hindi mo kailangan ang pinakamalaking kamera o ang pinakamabigat na lente; sa katunayan, kadalasan ang kabaligtaran ang mas mainam. Ang isang magaan, tahimik, at maaasahang katawan ay magbibigay-daan sa iyo na gumalaw nang mas komportable at makakatulong sa mga tao na makalimutan na kumukuha ka pa nga ng mga litrato.
Ang mga modernong mirrorless camera ay nag-aalok ng mahusay na balanse sa pagitan ng kalidad at diskresyon, bagama't maaaring gawin ito ng isang maliit na DSLR o kahit isang high-end na smartphone kung alam mo kung paano gamitin ang mga ito. Ang mahalaga ay maging bihasa ka sa iyong camera at kaya mong i-adjust ang exposure nang halos hindi tumitingin. Para naman sa sensor, gagana ang parehong full-frame at APS-C; ang una ay magbibigay sa iyo ng mas malawak na espasyo sa mga sitwasyon na may mahinang liwanag , na karaniwan sa loob ng bahay o sa dapit-hapon.
Tungkol sa mga lente, maraming social photographer ang komportable sa mga mabibilis na 35mm o 50mm prime lenses (mga katumbas ng full-frame). Ang mga focal length na ito ay nagbibigay-daan sa kanila na gumana nang malapit sa aksyon, makamit ang natural na anggulo, at kumuha ng litrato gamit ang malalapad na aperture sa mga kapaligirang mababa ang liwanag. Ang mga karaniwang zoom lens ay maaaring maging kapaki-pakinabang, ngunit ang mga ito ay may posibilidad na maging mas malaki at maaaring mas nakakatakot sa mga paksa.
Pagdating sa mga setting, karaniwang gumagana nang maayos ang aperture priority mode na may auto ISO at medyo mataas na shutter speed limit upang maiwasan ang pag-alog ng camera . Ang patuloy na autofocus at katamtamang burst rate ay makakatulong sa iyong makuha ang mahalagang sandali, basta't hindi mo ito labis na gagamitin at kukuha ng litrato nang walang ingat. Tungkol sa kulay, maraming proyektong panlipunan ang ginagawa sa itim at puti upang mapahusay ang biswal at emosyonal na epekto, bagama't ang maingat at palagiang paggamit ng kulay ay maaari ring lubos na mapalakas ang mensahe.
Sa komposisyon, ang pinakamahalagang bagay ay ang pag-aaral na mahulaan ang eksena . Ang totoong buhay ay hindi natatapos sa mahinahong pagbalangkas ng iyong kuha, kaya mainam na isapuso ang mga pangunahing tuntunin tulad ng rule of thirds o ang paggamit ng mga gabay hanggang sa maging likas na ugali na ang mga ito. Mula roon, maaari mo nang baliin ang mga ito kapag hinihingi ito ng paksa. Ang prayoridad, palagi, ay makuha ang kilos, ang titig, o ang interaksyon na nagsasalaysay ng kuwento, kahit na ang pagbalangkas ay hindi teknikal na perpekto.
Mga pagkakaiba at pagkakatulad sa pagitan ng social photography at photojournalism
Malaki ang pagkakatulad ng social photography at photojournalism, kaya naman minsan ay nalilito ang mga ito. Parehong nakatuon ang parehong genre sa mga totoong kaganapan at paksang may kinalaman sa publiko , at parehong gumagamit ng mga imahe bilang kasangkapan upang magbigay-impormasyon, magpalaganap ng kamalayan, at idokumento ang nangyayari. Sa parehong kaso, mahalaga ang etika: ang nilalaman ay hindi dapat manipulahin hanggang sa puntong mabago ang katotohanan ng kinukunan ng litrato.
Ang mga social photographer at photojournalist ay kailangang gumana halos bilang mga di-nakikitang presensya . Kung masyado kang makikialam sa eksena, nanganganib kang baguhin ang nangyayari; kung ikaw ang magiging sentro ng atensyon, ang iyong mga kilos at pag-uugali ay magsisimulang magmukhang artipisyal. Kaya naman ang pagpapasya, paggalang sa personal na espasyo ng iba, at ang kakayahang makihalubilo sa background ay mga katangiang lubos na pinahahalagahan sa parehong larangan.
Pareho rin silang nangangailangan ng pagiging mahigpit at katapatan . Hindi lamang ito tungkol sa pag-iwas sa labis na pag-eedit; kabilang din dito ang wastong pag-ayon sa konteksto ng mga imahe, hindi paggawa ng mga nakaliligaw na konklusyon mula sa iisang larawan, at hindi pagpapalabis sa mga sitwasyon upang magmukhang mas dramatiko ang mga ito kaysa sa dati. Kapag nawala na, napakahirap nang mabawi ang kredibilidad.
Ang pangunahing pagkakaiba ay karaniwang nasa takdang panahon at uri ng takdang-aralin . Ang photojournalism ay karaniwang gumagana sa napakaikling mga deadline, na nakatali sa mga kasalukuyang kaganapan: isang insidente, isang press conference, isang demonstrasyon na kailangang ibalita para sa programa ng balita o sa pahayagan sa susunod na araw. Ang social photography, sa kabilang banda, ay karaniwang nabubuo sa mga proyektong katamtaman o pangmatagalan, na may espasyo para sa pananaliksik, pinahabang follow-up, at ang sinadyang pagbuo ng isang biswal na naratibo.
Bukod pa rito, habang ang mga photojournalist ay karaniwang tumutugon sa mga pangangailangan ng isang partikular na outlet ng media, ang mga social photographer ay kadalasang naghahangad ng mga personal na proyekto o kolaborasyon sa mga NGO, institusyong pangkultura, o mga grupo ng mamamayan . Nagbibigay ito sa kanila ng mas malaking kalayaan upang mas malalim na masuri ang isang partikular na paksa, ngunit kinakailangan din nito ang paghahanap ng alternatibong pondo at mga channel ng pamamahagi.
Sa anumang kaso, ang hangganan sa pagitan ng dalawang genre ay lalong nagiging malabo. Maraming de-kalidad na mga gawa sa photojournalistic ang nagsisilbi ring mga proyekto sa social photography, at maraming photographer ang pinagsasama ang mga takdang-aralin tungkol sa mga kasalukuyang pangyayari at mga pangmatagalang sanaysay sa mga paksang personal nilang kinagigiliwan.
Mga libro at sanggunian upang mas malalim na masuri ang social photography
Kung gusto mong seryosohin ang social photography, mainam na ideya hindi lamang ang pagkuha ng mga litrato, kundi pati na rin ang pagbabasa at pagtingin sa maraming gawa ng ibang tao . Malawak ang literatura tungkol sa panlipunang tungkulin ng photography, at ilang mga akda ang naging mahahalagang sanggunian para sa pag-unawa kung paano nakikilahok ang mga imahe sa pagbuo ng memorya at kolektibong kamalayan.
Isa sa mga pinakamaimpluwensyang tinig sa larangang ito ay ang historyador at potograpo na si Boris Kossoy . Sa kanyang aklat na "Photography and History," sinusuri niya ang potograpiya bilang isang dokumento, mapagkukunan, at ebidensya, na sinisiyasat kung paano makakatulong ang mga imahe na muling buuin ang nakaraan at mas maunawaan ang mga prosesong panlipunan. Hindi ito isang teknikal na manwal, kundi isang teoretikal na teksto na nangangailangan ng ilang kaalaman sa kasaysayan at pilosopiya, ngunit lubos na nagpapalawak ng ating pag-unawa sa papel ng potograpiya sa lipunan.
Isa pang mahalagang awtor ay si Gisèle Freund , na, sa mga akdang tulad ng "Photography as a Social Instrument" at "The World and My Camera," ay pinagsasama ang teoretikal na repleksyon sa personal na karanasan. Naranasan ni Freund ang matinding konteksto tulad ng Nazismo sa Alemanya at ang okupasyon sa Paris, at isinalaysay kung paano naging kasangkapan para sa kanya ang kamera para sa pagmamasid, pag-unawa, at, sa isang antas, paglaban.
Para sa mas bago at komprehensibong pagtingin sa genre, lubos na inirerekomenda ang "Documentary Photography Reconsidered" ni Michelle Bogre . Muling binabalikan ng libro ang tradisyon ng documentary photography, kabilang ang mga panayam sa mga kontemporaryong photographer, at tinatalakay ang mga kasalukuyang isyu tulad ng paggamit ng mga drone sa mga proyekto sa social photography at ang epekto ng social media sa pagpapalaganap ng mga gawaing dokumentaryo.
Mahalaga rin ang kontribusyon ng mga pag-aaral tulad ng “The Social Construction of Reality through Photography and Informative Engraving in 19th-Century Spain,” ni Bernardo Riego . Sinusuri ng akdang ito kung paano nakatulong ang mga imahe sa pamamahayag, kapwa potograpiya at inukit, sa paghubog ng kolektibong persepsyon sa mga pangunahing kaganapan ng panahong iyon, na nagpapatibay sa ideya na ang potograpiya ay hindi lamang sumasalamin sa realidad kundi hinuhubog din ito nang simboliko.
Sa buong mundo, sinusuri ng mga aklat tulad ng “Picturing Migrants: The Grapes of Wrath at New Deal Documentary Photography” ang mga gawa ng mga photographer mula sa panahon ng New Deal sa Estados Unidos, na ipinapakita kung paano nananatiling isang etikal at estetikong sanggunian ang kanilang mga imahe ng panloob na migrasyon at kahirapan sa kanayunan para sa mga nagdodokumento ng mga krisis sa humanitarian at sapilitang pagpapaalis ng mga mamamayan ngayon.
Sa Latin America, hindi maiiwasan ang pangalang Sebastião Salgado kapag pinag-uusapan ang social photography. Ang mga akdang tulad ng "Other Americas" ay pinagsasama-sama ang mga dekada ng trabaho sa mga bansang tulad ng Brazil, Ecuador, Peru, at Mexico, na pinagsasama ang isang makapangyarihang estetika na may lubos na pangako sa mga komunidad na inilalarawan. Ang kanyang mga proyekto ay inihambing sa mga nobelang mahiwagang realismo dahil sa biswal at emosyonal na intensidad na inilalarawan ng mga ito ang malupit na katotohanan.
Panghuli, mahalagang banggitin ang mga akdang nag-uugnay sa potograpiya at pakikibakang pampulitika , tulad ng "The Insubordination of Photography," na nakatuon sa papel ng mga imahe noong panahon ng diktadurya ni Pinochet sa Chile. Sinusuri ng akdang ito kung paano ginamit ang potograpiya upang idokumento ang panunupil at upang tuligsain ang mga sapilitang pagkawala at mga paglabag sa karapatang pantao, na nagpapakita na ang isang kamera ay maaari ding maging isang uri ng paglaban.
Social media, visual marketing, at social photography
Sa kasalukuyan, imposibleng pag-usapan ang social photography nang hindi isinasaalang-alang ang papel ng social media at visual marketing . Nabubuhay tayo na napapaligiran ng mga imahe, at mas mabilis na pinoproseso ng utak ang impormasyong iyon kaysa sa teksto, kaya ang larawang pino-post mo sa Instagram, Twitter, o Facebook ay maaaring maging, sa ikabubuti man o sa ikasasama, ang unang impresyon na makukuha ng isang tao sa iyong trabaho o sa layuning iyong idinodokumento.
Kung ikaw ay isang photographer at nais mong mas malawak ang sakop ng iyong social work, kailangan mong bigyang-pansin ang teknikal na kalidad ng iyong mga larawan at ang kaugnayan nito sa iyong target na audience. Hindi sapat na ang isang larawan ay maayos na nakalantad at naka-focus; dapat itong konektado sa mga interes, alalahanin, at sensibilidad ng audience sa bawat platform. Ang isang magandang panimula ay ang pag-master ng photography para sa social media , dahil ang parehong nilalaman ay hindi gumaganap nang pareho sa Instagram, LinkedIn, o Twitter, at ipinapayong iakma ang format at diskarte nang naaayon.
Halimbawa, ang mga larawan ng masasayang tao, iyong mga may pakiramdam ng tagumpay, o iyong mga nagpapakita ng positibong emosyon ay may posibilidad na lumikha ng mas maraming interaksyon sa maraming konteksto dahil pinapagana nito ang empatiya at kuryusidad. Ang mga larawan ng mga sanggol o hayop ay mayroon ding napakalaking potensyal na pakikipag-ugnayan, bagaman sa social photography, pinakamahusay na gamitin lamang ang mga ito kapag may kaugnayan ang mga ito sa paksa, upang maiwasan ang paggamit ng madali at hindi kontekstong mga imahe.
Samantala, ang kaakit-akit na nilalaman ng pagkain at produkto ay mahusay na gumaganap sa mga visual network, na maaaring maging kapaki-pakinabang kung pinagsasama mo ang social media work at mga komersyal na komisyon. Gayunpaman, upang makabuo ng isang matibay na personal na brand bilang isang social media photographer, mahalagang mapanatili ang pagkakapare-pareho ng estetika at tema sa iyong feed: sinumang bumibisita sa iyong profile ay dapat makilala ang iyong estilo at mabilis na maunawaan ang mga uri ng kwentong iyong ikinukwento.
Para makamit ito, malaking tulong ang pagpaplano ng iskedyul ng pag-post , pag-iwas sa labis na paggamit ng mga awtomatikong filter ng social media (mas mabuti ang maingat at palagiang pag-eedit), at paggalang sa mga inirerekomendang sukat ng bawat platform upang magmukhang matalas at maayos ang pagkaka-frame ng iyong mga larawan. Hindi lamang ito marketing; ito ay isang paraan upang matiyak na ang mensahe sa social media na gusto mong iparating ay hindi mapapahina ng maling paggamit ng mga tool.
Higit pa sa estetika, ang tekstong kasama ng iyong mga larawan ay nananatiling mahalaga. Ang isang mahusay na caption ay maaaring magbigay ng konteksto, maghikayat ng pagninilay, o magbigay ng inspirasyon sa pagkilos. Layunin na maging malinaw, maigsi, at direkta, na nag-aanyaya sa iyong madla na magkomento, magbahagi, o bumisita sa isang link para sa karagdagang impormasyon. At, siyempre, i-proofread ang spelling at tono: ang iyong kredibilidad bilang isang may-akda ay nakabatay din sa mga salitang iyong pinili.
Mga oportunidad sa propesyon na may kaugnayan sa social photography
Bagama't ang social photography ay kadalasang iniuugnay sa bokasyon at pangako sa halip na pera, may mga tunay na pagkakataon upang maging isang propesyonal sa larangang ito. Ang hamon ay nakasalalay sa paghahanap ng balanse sa pagitan ng etikal na integridad at ang pangangailangang kumita mula sa iyong trabaho, na kinabibilangan ng pag-iba-ibahin ang mga daloy ng kita at paghahanap ng mga madiskarteng kasosyo.
Isang klasikong pamamaraan ang pakikipagtulungan sa mga outlet ng media at mga magasin tungkol sa photo essay , nakalimbag man o digital. Ang mga de-kalidad na publikasyon ay patuloy na naghahanap ng mga matibay na proyektong dokumentaryo na nag-aalok ng orihinal na pananaw sa mga kasalukuyang kaganapan o mga katotohanang hindi gaanong naiuulat. Ang pagkakaroon ng isang magkakaugnay na portfolio, na nakatuon sa ilang mahusay na binuong tema, ay lubos na nagpapataas ng iyong pagkakataong makapasok sa sirkitong ito.
Isa pang posibilidad ay ang mga eksibisyon , maging sa mga gallery, cultural center, photography festival, o maging sa mga online space. Bagama't hindi ito laging nangangahulugan ng mataas na direktang kita, maaari itong makabuo ng mga benta ng mga print, komisyon, at mga kontak na kalaunan ay magiging mga bayad na proyekto. Bukod pa rito, ang mga ito ay isang mahusay na dahilan upang magtrabaho nang mabuti sa iyong serye, mag-isip nang sunod-sunod, at mag-edit nang maingat.
Ang mga NGO , pundasyon, at mga pampublikong katawan ay malaki ring potensyal na kakampi para sa mga social photographer. Marami sa mga organisasyong ito ang kailangang idokumento ang kanilang mga programa, kampanya, at proyekto sa lugar, at pinahahalagahan nila ang pagkakaroon ng mga propesyonal na kayang mag-navigate sa mga kumplikadong konteksto nang may sensitibidad. Dito, mahalagang ihanay ang mga inaasahan: linawin mula sa simula kung naghahanap ka ng mas malaya, mas personal na diskarte o isang mas nakabalangkas, at kinomisyong proyekto.
Panghuli, maraming dokumentaryong photographer ang nagdaragdag ng kanilang kita sa pamamagitan ng mga workshop, talakayan, online na kurso, at mga mentorship , na nagbabahagi ng kanilang karanasan sa mga nagsisimula pa lamang. Ang aspetong ito ng pagtuturo ay hindi lamang nagbibigay ng katatagan sa pananalapi kundi nakakatulong din na linawin ang iyong sariling mga panloob na proseso sa pamamagitan ng pagpapaliwanag ng mga ito sa iba.
Sa huli, ang social photography ay higit pa sa isang genre lamang: ito ay isang paraan ng pagtingin at pagpoposisyon sa iyong sarili sa mundo. Pinagsasama nito ang teknik, pananaliksik, etika, at sensitibidad upang gawing kasangkapan ang kamera para sa pag-unawa at, kung minsan, para sa pagbabago. Kung magpapasya kang sumisid dito nang may katapatan at tiyaga, hindi ka lamang uunlad bilang isang litratista, kundi mapapahusay mo rin ang iyong pag-unawa sa realidad na nakapaligid sa iyo.