Nagising ang mundo ng kultura ng Espanya ngayong Huwebes sa balitang ikinagulat ng marami: Pumanaw si Víctor Coyote sa edad na 68 sa isang aksidente sa pagbibisikleta sa lalawigan ng Segovia. Ang artista, na ipinanganak sa Tui (Pontevedra) noong 1958, ay naglakbay roon upang masaksihan ang kabuuang eklipse ng araw na naganap noong nakaraang araw, at maagang nagbisikleta siya. Ilang sandali bago mag-alas-diyes, nakatanggap ng tawag ang mga serbisyong pang-emerhensya mula sa bayan ng Marugán, sa Avenida Siete Fuentes, kung saan siya natagpuang halos walang malay sa tabi ng kanyang bisikleta. Isang medikal na helikopter mula sa Sacyl at mga opisyal ng Civil Guard ang ipinadala sa pinangyarihan, ngunit hindi nila nailigtas ang kanyang buhay.
Kinumpirma ang balita ng kanyang record label, ang El Volcán Música, na nagpahayag ng kanilang pagkadismaya sa isang pahayag: “Buhay si Victor, at palaging mas buhay kaysa sa lahat. Hindi siya tumigil sa paggalugad, paglikha, at pagsasabuhay ng kanyang mga proyekto.” Iniulat din ng ahensya ng balitang EFE ang mga detalye ng kaganapan, na ikinagulat ng buong sektor ng kultura. Ang pagkamatay ni Coyote ay nag-iwan ng malaking kakulangan sa malayang musika at sining grapiko , kung saan siya ay itinuturing na isang mahalagang pigura sa huling apat na dekada.
Isang buhay na nakatuon sa musika at sining
Si Víctor Aparicio Abundancia, na gumamit ng pangalang pang-entablado na Víctor Coyote, ay dumating sa Madrid noong huling bahagi ng dekada sitenta upang mag-aral ng Fine Arts, bagama't dati siyang sumubok sa Sikolohiya. Sa kabisera niya itinatag ang Los Coyotes noong 1979, isang banda na nagsimula sa punkabilly scene at di-nagtagal ay nakagawa ng nakakagulat na pagbaling sa mga ritmong Latin. Ang kanilang unang LP, ang 'Mujer y sentimiento' (1985), ay naging isang palatandaan ng Spanish Latin rock , kasama ang mga kantang tulad ng '300 kilos' at 'Esta noche me voy a bailar'. Nagpatuloy ang grupo sa mga album tulad ng 'Las calaveras' (1988) at 'Puro semental' (1989), hanggang sa kanilang pagkabuwag noong unang bahagi ng dekada nobenta.
Bilang isang solo artist, nagpatuloy si Coyote sa paggalugad nang walang pagpipigil: mula sa electronica ng 'Lucha de migajas' (1999) hanggang sa cumbia at salsa ng 'Las Comarcales' (2020). Ang kanyang kantang 'Jaguarundi', na kasama sa 'Lo bueno, dentro' (1995), ang naging theme song para sa Vuelta a España cycling race noong 1995. Nakipagtulungan din siya sa programang pambata ng Galician na Xabarín Club , kung saan nag-iwan siya ng marka sa mga kantang tulad ng 'Pode ser vestido de astronauta gafapasta'.
Ang lalaking Renaissance ng Movida
Ngunit si Coyote ay hindi lamang isang musikero. Ang kanyang trabaho bilang isang kartunista, ilustrador, at manunulat ay kasing-rami rin . Nag-ambag siya sa magasin na Madriz noong dekada 1980, naglathala ng mga komiks tulad ng 'Cruce de perras' (2006) at 'El cóndor y la caníbal' (2024), na ang huli ay inilathala kasama ang Thyssen-Bornemisza Museum. Pumasok din siya sa pelikula, na may mga papel sa mga pelikula ni Pedro Almodóvar tulad ng '¡Átame!' (1989), at sa paggawa ng mga dokumentaryo tungkol sa hangganan ng Espanya at Portugal sa Ilog Miño. Ang kanyang trabaho sa seryeng 'Poquita fe', kung saan siya ay lumikha ng musika at lumikha ng mga animated na pambungad na sequence, ay nagdala sa kanya ng panibagong katanyagan nitong mga nakaraang taon.
Palaging ipinagmamalaki ng artista ang kanyang pinagmulang Galician at ang kanyang pagmamahal sa musikang Latin American. Sa isang kamakailang panayam, ipinahayag niya: "Hindi ko kailangang maglakbay papuntang Colombia para gumawa ng cumbia. Sinasayaw ang mga ito sa Galicia sa mga pagdiriwang sa nayon ilang siglo na ang nakalilipas." Itinaguyod niya ang salsa bilang isa sa mga pinaka-rebolusyonaryong penomena ng ika-20 siglo , at hindi nag-atubiling ipagtanggol ang reggaeton dahil sa syncopated rhythm nito, isang bagay na, ayon sa kanya, nawala na ng rock music.
Mga nakaraang taon at mga parangal
Noong Mayo 2026, isa si Coyote sa mga itinampok na artista sa Cans Film Festival, kung saan natanggap niya ang Silver Chimpín Award para sa kanyang mga nagawa sa karera. Isang eksibisyon ng kanyang mga graphic at audiovisual na gawa ang pinasinayaan din doon. Ang kanyang pinakabagong album, 'El propio', ay inilabas noong unang bahagi ng 2026 at ipinakita niya ito sa El Sol venue sa Madrid. Sa kanyang mga huling panayam, pinuna niya ang industriya ng musika at ang idealisasyon ng Movida Madrileña: "Parang sasakupin namin ang mundo, at pagkatapos ay wala sa mga banda ng Movida ang nakakuha ng internasyonal na pagkilala," aniya.
Ang balita ng kanyang pagkamatay ay pumukaw ng sunod-sunod na reaksyon sa social media. Ang mga mamamahayag ng musika tulad ni Diego A. Manrique, mga ilustrador tulad ni Carlos Azagra, at ang publishing house na Astiberri ay pawang nagbigay-pugay sa kanya. Inilarawan siya ni Manel Cráneo, direktor ng Viñetas desde o Atlántico festival, bilang "isang hindi mapag-aalinlanganang pigura sa komiks ng Espanya at musika noong dekada 1980, isang lalaking nangunguna sa kanyang panahon." Ang pamana ni Víctor Coyote ay mabubuhay sa kanyang mga kanta, mga guhit, at sa kanyang malayang espiritu , na hindi kailanman sumuko sa mga uso o mga hinihingi ng komersyo.
Sa kanyang pagpanaw, nawawala sa kulturang Espanyol ang isa sa mga pinaka-hindi maituturing na tagalikha nito, ngunit ang kanyang mga gawa ay patuloy na magbibigay-inspirasyon sa mga susunod na henerasyon. Ang timpla ng rock, cumbia, salsa, at katatawanan na nagpakilala sa kanyang karera ay isang kayamanan na hindi makukuha ninuman . Mabuhay ka nawa.