Kapag pinag-uusapan natin ang genre painting, tinutukoy natin ang kakayahang pansining na makuha ang pang-araw-araw na buhay gamit ang isang tingin na pabago-bago sa pagitan ng nostalgia at matalas na pagmamasid. Ang istilo na ito ay hindi lamang isang kopya ng realidad, kundi naglalayong makuha muli ang kaluluwa ng isang tao, ang kanilang mga pinakakaraniwang kilos, at ang mga eksenang, bagama't maaaring mukhang karaniwan, ay tumutukoy sa pagkakakilanlan ng isang lipunan sa isang partikular na sandali sa kasaysayan.
Ang kilusang ito ay nagkaroon ng napakalaking momentum mula noong ika-19 na siglo pataas, na may malapit na kaugnayan sa diwa ng Romantika. Sa panahong nagsisimula nang baguhin ng Rebolusyong Industriyal ang lahat at nililisan ng mga tao ang kanayunan patungo sa lungsod, nadama ng mga artista ang pangangailangang iligtas ang kayamanang etnograpiko— ibig sabihin, ang mga alamat at tradisyon na nanganganib na maglaho sa ilalim ng pagsulong ng modernidad at burgesya.
Mga Pinagmulan at Ebolusyon ng Costumbrismo
Hindi umusbong ang Costumbrismo mula sa kung saan; mayroon itong malalim na ugat na nagmula pa sa Netherlands na may genre ng pagpipinta sa Gitnang Europa. Gayunpaman, sa Espanya, ang pangunahing puwersang nagtulak dito ay walang alinlangan na si Francisco de Goya , na ang mga kartun na may tapiserya ang naglatag ng pundasyon para sa kalaunang paglitaw ng mas malinaw na mga paaralan. Hindi tulad ng Realismo, na nakatuon sa mas kritikal at panlipunang pagsusuri, mas gusto ng Costumbrismo ang isang makulay at maligayang paglalarawan ng realidad.
Kapansin-pansin na ang penomenong ito ay hindi limitado sa pagpipinta; kasabay ito ng panitikan. Ang mga awtor tulad ni Mesonero Romanos, na malamang na lumikha ng terminong ito, ay nagbigay-kahulugan sa mga akdang ito bilang isang pilosopikal o satirikal na paglalarawan ng mga kaugaliang popular. Ito ay isang reaksyon laban sa labis na impluwensya ng Pransya noong Enlightenment, na naglalayong mabawi ang tunay at tradisyonal na mga pagpapahalaga na siyang bumuo sa Espanya kung ano ito noon.
Ang Dalawang Dakilang Paaralan ng Espanyol
Upang maunawaan kung paano inilarawan ang mga kaugalian sa Isabelinang Espanya, kinakailangang pag-iba-ibahin ang dalawang magkaibang agos. Sa isang banda, nariyan ang paaralang Andalusian , na lubos na naimpluwensyahan ng romantikong mito na nilikha ng mga manlalakbay na Europeo. Para sa mga dayuhan, ang Andalusia ay isang kakaiba at kamangha-manghang destinasyon, na nagtulak sa mga pintor na lumikha ng isang idealisado at kaakit-akit na pananaw ng rehiyon, na makikita sa Museum of Fine Arts ng Seville.
Sa kabilang banda, matatagpuan natin ang paaralang Romantiko ng Madrid , na direktang nagmula sa tradisyong Goyaesque. Ang grupong ito ay mas rebelde at anti-akademiko, na binubuo ng mga artistang kadalasang namumuhay sa kahirapan ngunit pinapanatili ang isang kultural na simbiyos sa pamamahayag ng kabisera. Kabilang sa mga kilalang tao rito sina José Elbo at Leonardo Alenza, na mas pinili ang pag-sketch at matapang na pag-aayos ng mga pintura kaysa sa pagiging matigas ng mga akademya ng sining.
Mga Pangunahing Teknik at Tema
Sa usapin ng teknik, isang kawili-wiling pagsasanib ang naganap sa pagitan ng pira-pirasong pampanitikan at sketch painting. Ang resulta ay isang malikhain at popular na genre na hindi isinasaalang-alang ang purismo. Ang mga eksena ay karaniwang itinatampok sa mga workshop ng artisan, mga lugar sa kanayunan, o mga panloob na bahay, na nagbibigay ng katanyagan sa mga uring manggagawa at burgesya ng panahong iyon.
Sa pagtingin sa mga likhang sining, karaniwan nang makakita ng mga paglalarawan ng mga sayaw na flamenco, mga babaeng Hitano na naghahanda ng mga nilaga sa kalan, o mga torneo na nakasuot ng kanilang mga suit na may mga ilaw. Isang malinaw na halimbawa ay ang gawa ni José GarcÃa Ramos, na nagawang makuha ang sigla at kagalakan ng ugali ng mga Andalusian nang may kamangha-manghang naturalidad, pinupuno ang kanyang mga canvas ng mga majo at maja na tila nabubuhay.
Costumbrismo lampas sa Espanya
Ang diwang ito ay hindi lamang limitado sa Iberian Peninsula. Sa Latin America, ang costumbrismo ay nagkaroon ng mas nasyonalistikong katangian, at naging kasangkapan sa pagbuo ng isang kolektibong pagkakakilanlan pagkatapos ng kalayaan. Sa mga bansang tulad ng Colombia, Peru, at Mexico, lumitaw ang mga may-akda at pintor na naghahangad na bigyang-kahulugan ang kaluluwa ng kanilang mga bansa, kung minsan ay lumalayo sa mga mithiing Romantiko ng Europa upang tumuon sa realidad ng Creole.
Kahit noong ika-20 siglo, nag-iwan pa rin ng marka ang costumbrismo. Bagama't umunlad ito patungo sa mas kritikal o satirikong mga anyo—tulad ng makikita sa akda ni José Gutiérrez Solana—o humalo sa modernismo ni Ignacio Zuloaga, nanatili ang esensya ng pagmamasid sa pang-araw-araw na buhay. Sa kasamaang palad, sa paglipas ng panahon, ang ilan sa mga paglalarawang ito ay naging klise ng "tipikal na Espanyol ," na pinipilipit ang orihinal na kayamanan ng kasaysayan pabor sa isang komersyal na imahe para sa mga turista.
Ang pagpipinta ni Costumbrista ay naging isang pangunahing salamin para sa pag-unawa sa transisyon mula sa tradisyonal patungo sa modernong lipunan, gamit ang kulay, mantsa, at detalyadong obserbasyon upang gawing imortal ang lahat mula sa tradisyonal na Madrid hanggang sa kagalakan ng pagsasayaw ng flamenco, na pinagsasama ang sarili bilang isang genre na, higit pa sa teknik, ay naghahanap ng emosyonal na katotohanan ng mga tao.