Parang kahapon lang nang magsimulang tumalon ang isang maliit na lampara sa mesa sa isang letra, ngunit ang totoo ay ang kumpanya sa likod ng logo ng Pixar ay nagsisindi na ng apatnapung kandila sa kanilang anniversary cake. Simula nang sumikat ang pelikulang ito noong 1995, hindi tumigil ang studio sa pagbabago ng paraan ng panonood natin ng mga animated na pelikula, mula sa pagiging isang teknolohikal na kuryosidad patungo sa pagiging pamantayang ginto ng pandaigdigang industriya ng pelikula.
Nakaka-engganyo ang kapaligiran sa nalalapit na paglabas ng ikalimang yugto ng pinaka-maalamat nitong alamat, na naglalayong magpakita sa atin ng kung paano binabago ng teknolohiya ang pagkabata. Sa pagkakataong ito, hindi lamang ito isang simpleng kontrabida na gawa ng plastik; ang mga laruan ay humaharap sa digital age na kinakatawan ng isang tablet na tinatawag na Lilypad, isang aparato na nagbabantang mag-iwan kina Woody, Buzz, at mga kasama na nag-iipon ng alikabok sa isang sulok ng silid ni Bonnie.
Isang bagong panahon para kay Woody at sa cowgirl na si Jessie
Sa pagkakataong ito, ang pokus ng kuwento ay kay Jessie, na siyang sentro ng palabas habang ang mga tao sa bahay ay nahihirapan sa kani-kanilang mga problema sa pagiging magulang. Ang nagpapaiba sa bagong pelikulang ito sa mga nauna rito ay ang paggalugad nito sa tunay na kalungkutan ng mga bata, na nagpapakita ng isang Bonnie na mas gusto ang mga screen kaysa sa pakikipag-ugnayan sa ibang mga bata sa kanyang klase—isang medyo matapang na hakbang para sa isang produksyon na ganito kalaki.
Para sa mga manonood sa ating bansa, ang pelikula ay may kasamang ilang sorpresa sa dubbing na tiyak na lilikha ng ingay sa social media. Nakumpirma na ang partisipasyon ng mga personalidad tulad nina Bad Bunny at Penélope Cruz ; ipinahihiram nila ang kanilang mga boses sa mga nakalimutang laruan sa isang bersyong Espanyol na naglalayong kumonekta sa mga batang manonood sa pamamagitan ng ilang kakaibang cameo. Sa kabila ng mga bulung-bulungan na si Taylor Swift ay makakasali sa soundtrack, hindi ito tuluyang natuloy.
Bagama't nararamdaman ng ilang kritiko na medyo napupuno ng mga karakter ang balangkas, karamihan ay sumasang-ayon na ang pagninilay-nilay sa mga digital na aparato ay kinakailangan at hinahawakan nang may kapanahunan na tila tanging ang Pixar lamang ang nagtataglay. Hindi madaling gawin ang isang sequel na parehong malalim at nakakatawa, ngunit tila nagtagumpay sila sa pag-iwan sa mga magulang na umaalis sa sinehan na nag-iisip tungkol sa paggamit ng teknolohiya sa bahay.
Mga milestone at simulation na pang-agham na tila mahika
Ang pagbabalik-tanaw ay nagbibigay-daan sa atin upang mapagtanto kung gaano karaming pagsisikap ang ginawa ng mga inhinyero ng kumpanya upang gawing normal sa atin ngayon ang dating imposible. Isa sa mga pinakamalaking hamon ay ang pagbibigay-buhay sa balahibo ni Sulley sa Monsters, Inc., na nangailangan ng paglikha ng partikular na software na tinatawag na Fitz upang kalkulahin kung paano dapat gumalaw ang mahigit dalawang milyong indibidwal na buhok sa hangin o kapag tinamaan, na nagmamarka ng isang mahalagang punto sa software at programming para sa mga malikhain.
Ngunit hindi lahat ng ito ay purong teknikal na kasanayan; sumubok din ang studio ng mga naratibo na sumira sa hulmahan ng Hollywood, tulad ng nangyari sa walang diyalogong pambungad na apatnapung minuto ng WALL-E. Ang pangakong ito sa isang tahimik at biswal na naratibo ay nagpatunay na posibleng ilipat ang mga bata at matatanda nang walang malalakas na biro, na umaasa lamang sa disenyo ng tunog at sa ekspresyon ng isang maliit at kalawangin na robot.
Kahit sa larangan ng kalusugang pangkaisipan, nakaakit pa rin ang kompanya ng atensyon ng mga manonood sa pamamagitan ng mga proyektong tulad ng Inside Out. Dahil sa malapit na pakikipagtulungan sa mga neuropsychologist at siyentipiko , ginawa nilang madaling maunawaan ng mga bata ang mga abstraktong konsepto tulad ng pangmatagalang memorya at subconscious, na ginagawang isang kagamitang pang-edukasyon ang pelikula na ginagamit pa rin sa maraming paaralan sa buong Europa.
Mula Madrid hanggang sa kawalang-hanggan kasama ang pilosopiya ng pag-aaral
Kamakailan lamang, ang mga pangunahing tauhan mula sa studio, tulad ni Pete Docter, ay bumisita sa Madrid upang talakayin ang ebolusyon ng kanilang mga malikhaing proseso at ang presyur ng pagpapanatili ng gayong kataas-taasang pamantayan. Naalala nila na noong panahon ng unang sequel ng Toy Story, ang pag-render ng isang frame ay inaabot ng ilang oras , habang ang kapangyarihan ng computing ngayon ay nagpapahintulot sa mga makina na gumana nang napakabilis, bagama't ang pagsisikap na makahanap ng isang magandang kuwento ay nananatiling napakalaking hamon gaya ng dati.
Ang pilosopiya sa trabaho ng kompanya ay palaging naglalayong ilayo ang sarili mula sa mga tipikal na klise ng ibang mga studio, iniiwasan ang mga sapilitan na musikal na numero o mga komiks na may dagdag na halong pagpapatawa. Nakatuon sila sa mga kuwentong lumalago kasabay ng manonood , tinatanggap na ang paglipas ng panahon ay hindi maiiwasan at ang mga karakter ay dapat sumasalamin sa mga alalahanin ng mga nasa hustong gulang, isang bagay na lalong kapansin-pansin sa pagtatapos ng ikatlong season, na nag-iwan sa ating lahat sa bingit ng pagkabalisa.
Tungkol sa kanilang relasyon sa kanilang kumpanyang magulang, ang Disney, pinapanatili ng mga namamahala ang isang kahanga-hangang antas ng malikhaing kalayaan, kung saan ang mga desisyon ay ginagawa sa workshop at hindi lamang sa boardroom. Ang kalayaang ito na mag-eksperimento at mabigo ay nagbibigay-daan sa kanila na muling gumawa ng pelikula nang hanggang sampung beses bago ito makarating sa mga sinehan, tinitiyak na ang bawat frame na nakikita natin sa screen ay may layunin at walang kahit isang minuto ng footage ang nasasayang.
Ang abot-tanaw ng kumpanya pagkatapos ng apat na dekada
Bagama't nakaranas sila ng ilang bahagyang mas mabagal na pagtakbo sa takilya sa mga pelikulang tulad ng Elio at Lightyear, tila muling sumigla ang makina dahil sa tagumpay ng Hoppers nitong mga unang araw ng taon. Ang estratehiya ngayon ay kinabibilangan ng pagpapalit-palit ng mga bagong orihinal na ideya na may mga inaabangang sequel , na nagpapatunay na mapapanood natin ang The Incredibles 3 sa 2028 at ang sequel ng Coco pagkalipas ng isang taon.
Bukod pa rito, may mga proyektong ginagawa pa na nangangakong mag-e-explore ng mga bagong biswal na istilo at mga tema na hindi gaanong kumbensyonal, tulad ng pelikulang pinamagatang Gatto, na nakatakdang ipalabas sa susunod na season. Ang layunin ay patuloy na sirain ang mga hadlang sa kultura at etniko , tulad ng ginawa na nila sa mistikal na tradisyon ng Mexico na DÃa de Muertos (Araw ng mga Patay), na nagpapakita na ang isang lokal na kuwento ay maaaring magkaroon ng pangkalahatang epekto kung ito ay tratuhin nang may naaangkop na paggalang sa antropolohiya at mahigpit na pananaliksik sa larangan.
Ang landas ng pangarap na pabrika na ito ay nagtuturo sa atin na ang susi sa pananatiling may kaugnayan ay hindi lamang ang pagkakaroon ng pinakamalakas na mga computer, kundi ang pag-alam kung paano kumonekta sa mga pinakapangunahing emosyon ng tao. Dahil sa mga bagong laruan na ipapalabas sa mga sinehan at sa isang masikip na iskedyul ng mga proyektong nangangako ng patuloy na inobasyon, malinaw na marami pang natitirang buhay ang kumpanya. Sa huli, maging ito man ay sa pamamagitan ng isang race car, isang asul na halimaw, o isang makabagong tablet, ang hinahanap natin ay isang magandang kuwento na magpapatawa sa atin at, kasabay nito, ay hahaplos sa ating mga puso.
