Kung may magsasabi sa iyo na ang isang puting porselanang urinal ay isa sa mga pinaka-maimpluwensyang piraso sa kasaysayan, malamang iisipin mong niloloko ka lang nila. Ngunit ganoon nga binaligtad ni Marcel Duchamp ang mundo ng sining mahigit isang siglo na ang nakalilipas, direktang tinamaan ang puso ng akademikong karangyaan at itinatag ang magandang panlasa.
Hindi ito isang simpleng paghihimagsik ng mga tinedyer, kundi isang kalkuladong hakbang na naglalayong sirain ang kabanalan ng pigura ng artista . Ayaw ni Duchamp na hangaan natin ang kanyang husay sa paggamit ng brush o pait, kundi sa halip ay huminto tayo at pag-isipan kung ano talaga ang sining at kung sino ang may kapangyarihang magdesisyon kung ang isang bagay ay nararapat na mailagay sa isang museo.
Ang pagnanakaw ng sentido komun: Ang pagsilang ng akda
Nagsimula ang lahat sa New York noong tagsibol ng 1917. Si Duchamp, na sawang-sawa na sa kumbensyonal na pagpipinta, ay nagpasyang gumawa ng isang napakalaking kalokohan. Pumunta siya sa isang tindahan ng mga gamit sa kalusugan, bumili ng isang urinal sa Bedfordshire , at, nang may kaunting kabalintunaan, pinirmahan ito gamit ang alyas na R. Mutt . Sa pamamagitan ng paglalagay ng lagda sa gilid, napilitan niyang tingnan ng tumitingin ang bagay mula sa isang ganap na kakaibang anggulo, sinira ang praktikal na gamit nito at ginawa itong isang bagay ng pagninilay-nilay.
Ipinadala ng pintor ang obra sa Society of Independent Artists, isang organisasyong nagyayabang na tumatanggap ng anumang gawa basta't nabayaran ang bayad sa pagiging miyembro. Ang pinakanakakatawa sa lahat ay si Duchamp ay kabilang sa hurado , kaya alam niya kung saan eksaktong makakasakit sa kanyang mga kasamahan ang biro. Gaya ng inaasahan, napunta sa krisis ang komite at nagpasya na ang obra ay malaswa at imoral , tinanggihan ang eksibisyon nito at inilantad ang pagkukunwari ng sistema.
Ang konsepto ng Ready-made at ang rebolusyong pangkaisipan
Ang gawang ito ang pundasyon ng kung ano ang kilala natin bilang yari na o natuklasang sining. Ang premisa ay napakasimple ngunit nakapanlulumo: anumang pang-araw-araw na bagay ay maaaring maging sining kung aalisin ito ng artista mula sa karaniwang konteksto nito at ilalagay sa isang angkop na kapaligiran, tulad ng isang gallery. Sa ganitong diwa, ang halaga ay wala sa kagandahang estetiko—na sa kaso ng isang urinal ay medyo mapagtatalunan—kundi sa konseptwal na bigat at intensyon ng artista.
- Pag-alis ng misteryo ng henyo: Tapos na ang ideya ng artista bilang isang naliwanagang nilalang na may banal na pamamaraan.
- Pangunahing Kaalaman ng Ideya: Ang mahalaga ay ang prosesong pangkaisipan, hindi ang pisikal na bagay.
- Kontekstuwalisasyon: Ang museo ay nagsisilbing balangkas na nagbibigay-katwiran sa akda, anuman ito.
Sa madaling salita, sinabi ni Duchamp sa internasyonal na komunidad ng sining na "Fuck You," na nag-aanyaya sa atin na tanungin kung ang sining ba ay dapat na isang bagay na maingat at mahusay na ginawa gamit ang kamay. Sa huli, ang likha ay hindi ang urinal mismo, kundi ang tanong na itinataas nito tungkol sa kalikasan ng paglikha.
Mga kontrobersiya, mga pagtutol, at ang pamana ng akda
Kakatwa, ang orihinal na obra ay nawala sa dilim ng panahon, malamang ay nakalimutan sa isang sulok matapos ang iskandalo. Gayunpaman, ang pagkakaroon nito ay napanatiling imortal salamat kay Alfred Stieglitz , isang photographer at may-ari ng gallery na kumuha ng larawang kilala nating lahat ngayon. Ang larawang ito ang tunay na nagpalaganap ng ideya, na nagpapakita na sa konseptwal na sining, ang dokumentasyon ay kasinghalaga ng mismong likhang sining.
Pagkalipas ng ilang taon, noong dekada 60, pinahintulutan ni Duchamp ang paglikha ng ilang replika para sa eksibisyon sa mga museo sa buong mundo. Nagdaragdag ito ng isa pang patong ng ironiya: ang isang likhang isinilang upang pumuna sa institusyonalisasyon ay nauwi sa mekanikal na muling paggawa at pagsamba sa mga templo ng sining. Mayroon pang mga pag-atake, tulad ng kay Pierre Pinoncelli, na umabot pa sa pag-ihi sa isa sa mga kopya sa isang pagtatanghal na neo-Dadaist, na nangangatwiran na si Duchamp mismo ay tiyak na mabibigla sa gayong kilos.
Mga interpretasyon at pamana ngayon
Sa paglipas ng mga dekada, sinubukan ng ilang kritiko na maghanap ng mas malalalim na kahulugan kung saan marahil ay biro lamang ang laman. Nakikita ng ilan sa hugis ng urinal ang isang pagtukoy sa ari ng babae o isang kritisismo sa geopolitika noong 1917, ngunit ang artista mismo ay nanindigan na ito ay isang probokasyon. Ang tunay na mahalaga ay binuksan nito ang mga daan patungo sa mga barbarong pagsalakay ng kontemporaryong sining; kung wala ang Fountain, malamang na hindi iiral ang mga artistang tulad nina Gabriel Orozco o Damien Hirst.
Napakalalim ng impluwensya ng kilos na ito kaya't ngayon, ang handa nang ipininta na ang karaniwang kasangkapan para sa pagpapatunay ng tinatawag nating "kontemporaryong sining." Inilipat nito ang pokus ng manonood mula sa "Maganda ba ang pagkakapinta nito?" tungo sa "Ano ang sinusubukang sabihin sa akin ng pintor?" , na inililipat ang pokus mula sa mata patungo sa utak.
Binago ng piyesang ito ang kasaysayan ng pag-iisip sa pamamagitan ng pagpapakita na ang sining ay hindi nananatili sa materyal mismo, kundi sa kritikal na balangkas na inilalapat natin dito. Sa pamamagitan ng paglipat ng isang karaniwang bagay mula sa isang banyo patungo sa isang pedestal, pinagtibay ni Duchamp na ang ideya ang tunay na akda , na nagpapahintulot sa anumang elemento ng realidad na mabawi upang makabuo ng kaalaman o kritisismo sa lipunan, sa gayon ay nagtatatag ng isang palatandaan na nananatiling panimulang punto para sa lahat ng kontemporaryong kilusang avant-garde.